Be beautiful;;

Of hoe ze jou precies voor hun kar spannen om hun problemen op te lossen zonder enige rekening te houden met wat een ander wil. Zo lang hun probleem maar opgelost raakt...

Dat is toch de bedoeling wanneer je solliciteert: jezelf zo mooi mogelijk voorstellen, alsof je een pakje bent dat iedereen wil hebben. Maar wat als je dat niet goed kan en je te eerlijk bent in wat je vertelt? Jezelf beter voorstellen dan je in werkelijkheid bent. Komen ze daar dan uiteindelijk niet achter? Ik heb altijd gehoord 'eerlijkheid duurt het langst' of gaat dat niet op tijdens een sollicitatiegesprek?

Het is niet dat ik niet kán verbloemen, want dat kan ik zeker. Telkens er een onenigheid dreigt te komen of ik wil iemand vertellen hoe ik erover denk of wat ik wil en dat strookt niet met hetgeen de ander wilt, dan ben ik een meester in verbloemen, het minder erg doen lijken dan het is. Tijdens zo'n gesprek minimaliseer ik het probleem zo erg dat het bijna lijkt alsof er geen probleem bestaat. Dus waarom zou ik het niet kunnen tijdens een sollicitatie?

En terwijl ik het typ, weet ik het: wanneer ik het probleem bij vrienden minimaliseer, is het deels om er beter uit te komen (dat is bij iedereen zo) maar is eigenlijk meer om de ander te beschermen tegen negatieve commentaar van mezelf. Ik wil het minder hard doen aankomen omdat ik hen graag heb. Er is een persoonlijke band. Bij een sollicitatie is het louter en alleen voor mezelf en opkomen voor mezelf is nog maar eens een mijlpaal die ik nog steeds moet bereiken, al zie ik toch kleine vooruitgangen en aan die vooruitgangen trek ik mij op. Het moét.

Morgen sollicitatie nummer 2. Ander en beter! :)

Twee weken geleden konden we genieten van de prachtige Duitse natuur. Nu kan ik terugkijken op een prachtige vakantie die onverwacht verdubbeld werd. Maar één stap tegelijk.

Ons reisje naar Duitsland was in één woord heerlijk. Prachtige wandelingen langs rotsformaties en mooie uitzichten, kleine gezellige stadjes, een wolvenpark in de regen, heerlijk eten, wellness... Alles erop en eraan. Maar waar ik wellicht het meest van genoten heb is de onvoorwaardelijke aandacht en aanwezigheid van L. Niets of niemand die ons kon storen, gewoon wij twee. Het was de mooiste reis van mijn leven. Zelfs van de regendag maakten we iets moois. Ik zou onmiddellijk willen terugkeren. Wanneer we de twee hotelletjes vergelijken, is het achteraf jammer dat de volgorde niet omgekeerd was. Het eerste, in Hillesheim, was één en al luxe. De wellness was bijna een privé-aangelegenheid aangezien er bijna nooit iemand aanwezig was op het tijdstip dat wij gingen (op dat ene koppel na dan). Na het eten een avondlijke zwempartij met tepidarium en een verfrissende douche. De kamer had ook alles wat je maar kon wensen mét luxebadkamer. In het tweede hotel was alles ook in orde, maar meer gewoon vergeleken met het hotel in Hillesheim.

Tijdens de eerste reis beslisten we ook om een tweede reis te maken. Een tweede reis die voor mij heel wat denk- en piekerwerk bevatte. Het was een driedaagse trip naar Cyprus voor een hoog bedrag, mee met een voetbalploeg. Voor mij hoefde het tripje niet: ik had nog nooit gevlogen, het zou er warm zijn, het uit te geven bedrag was voor mij te hoog gegrepen, maar het idee om L. tijdens zijn vakantie niet te zien, bracht mij herinneringen terug aan Liam. Die was ook zonder mij op reis gegaan (logisch, aangezien hij met zijn vriend ging), maar ik herinner me nog heel goed het gevoel van eenzaamheid en ook ... jaloersheid... Alleen achterblijven, wetend dat anderen wel bij hem kunnen zijn, dat hij plezier maakt zonder jou en je niet kan delen in zijn plezier. Gemeen, heel gemeen. Daarom probeer ik ook die gedachten te onderdrukken. Tevens werd mijn bedrag gehalveerd en kon ik voor de halve prijs mee naar Cyprus (een meer aanvaardbaar bedrag, maar nog steeds hoog). Zo kon ik Cyprus ontdekken en mss later terugkeren, mocht het meevallen. Mijn beslissing om mee te gaan was eerst niet volledig overtuigd. Maar na een licht gespannen sfeer de tweede avond van ons verblijf, hoorde ik wat ik al van in het begin wou horen en was ik overtuigder dan ooit. Mijn eerste vliegreis. Het was best spannend, maar voor herhaling vatbaar. Cyprus zelf was warm, te warm eigenlijk. Goed om een hele dag aan het zwembad te zitten en op regelmatige tijdstippen in het water te duiken. Leuk voor een dag, maar niet voor een hele week. De match hebben we jammergenoeg verloren en ging er nu en dan heftig aan toe. De Cyprioten beleven een voetbalmatch duidelijk anders dan wij. Wanneer een ontsnapte supporter midden op het voetbalveld staat, rustig wordt geobserveerd door de stuarts vooraleer van het veld te worden gehaald, dan wordt deze na enkele minuten opnieuw bevrijd door zijn kameraden die over het dranghekken springen, het veld oversteken, de gang bestormen waarin hun 'gevangengenomen kameraad' verdween en succesvol terugkeren via dezelfde weg als ze gekomen zijn mét hun verloren kameraad. De wedstrijd werd spannend toen het 2-1 werd (wat ons toe liet door te gaan naar de volgende ronde) maar tijdens de vier laatste minuten sloeg de droom aan diggelen en werd het 3-1. De volgende dag konden we vermoeid, verbrand en verslagen terugkeren naar huis. Het was een avontuur, dat zeker, het was leuk, al schoot het idee wel eens door mijn hoofd dat ik er niet op mijn plaats zat. Maar bovenal was ik toch blij dat ik beslist had mee te gaan naar het verre, warme Cyprus.

De vakantie is alweer wat opgeschoven. Een dagje zee met vrienden werd een dag vol hindernissen (lees: een kleine zandstorm gevolgd door een terugweg die in het doorgaan veel korter leek om te eindigen met een weerbarstige bbq die weigerde aangestoken te worden zodat we pas rond een uur of tien konden eten) maar toch geslaagd. Hindernissen overwinnen creëert een band.

Ondertussen gingen L. en ik ook al even over en weer naar Kaatsheuvel (Nederland). Het stadje zelf zal wellicht niet zoveel bezoekers krijgen als het bekende park dat op hun territorium ligt. De Efteling blijft mijn nummer 1 als het op pretparken aan komt. Je kan heerlijk in het park rondkuieren en genieten van alle dingen die je ziet. Je treedt letterlijk een sprookjeswereld binnen. Het is nooit slecht om inspiratie op te doen als je van je eigen leven een sprookje wil maken;-) Zo zag ik onlangs een sprookjeshuwelijk waar ik zelf voor zou willen tekenen: livemuziek in de kerk gebundeld met mooie teksten, veel vrienden van het koppel, een prachtig kleed, een heel mooie locatie voor het huwelijksfeest en een stralend bruidspaar.

En om het nog even in de sprookjessfeer te houden: nog 2 nachtjes en L. en ik vertrekken voor onze eerste échte reis samen in twee heel fijne hotelletjes die een gezellige (misschien wel romantische) sfeer uitstralen. In het najaar van 2009 gingen we er al even op uit maar toen was het samen met mijn gezin en dat is iets volledig anders, qua reis maar ook qua gevoel. Nu moeten we het helemaal zelf doen. Spannend. Duitsland, hier komen we! :)

De vakantie is ondertussen gestart. Drie weken zijn bijna voorbij. Mijn afsluit van dit eerste werkschooljaar (al was het maar een half) was emotioneel. De school in B. lag mij nauw aan het hart en het deed pijn om er afscheid te moeten nemen. Ik hoop ooit te mogen terugkeren en als dat niet kan, dan hoop ik om in een school te kunnen lesgeven die eenzelfde soort sfeer in zich heeft. Ik had er een heerlijke tijd en toen ik na de personeelsbarbecue definitief de schoolpoort achter mij moest laten, liepen de tranen letterlijk over mijn wangen. Het deed pijn. Vandaag bracht ik de handleidingen terug naar de leerkracht in kwestie en had er een fijn gesprek. Leuk te horen dat je iets goeds deed en dat mensen dit weten te appreciëren en ook uitspreken. Het werkt bemoedigend. Ieder mens heeft dit nodig, af en toe een woordje ter bevestiging zodat je weet dat je goed bezig bent.

Vanaf volgende week geniet ik niet meer op mijn eentje van de vakantie. Dan is ook L. thuis voor drie weken. Weken die wellicht sneller vooruit zullen gaan dan gedacht. We trekken er een weekje op uit richting Duitsland om vooral te genieten van de rust en even weg te zijn van alles. De afgelopen week was een zware week voor me. Wanneer ik een tijdje alleen ben, heb ik te veel tijd om (onnodige dingen) te denken. Ik ben me daar ter dege van bewust, maar het tegenhouden kan ik niet. Het komt zelfs zo ver dat ik helemaal geen zin meer dreig te hebben in de komende drie weken. Ik staar me blind op kleine dingen en die kleine dingen stapelen zich op. Een doorsnee meisje zou dit ter sprake brengen en haar ongemak bij bepaalde situaties op tafel gooien, ik kan dat echter niet of heel moeilijk. Ik heb gewoon heel erg nood aan een vriendinnengesprek. Een gesprek dat je onmogelijk met een jongen kan voeren. Zo'n gesprek waarbij je al je onzekerheden en piekergedachten naar boven brengt zonder je zorgen te maken dat het belachelijk overkomt omdat je als meisjes onder elkaar begrijpt waarom je bang of onzeker bent. Omdat je als vriendinnen onder elkaar elkaar begrijpt waarom je je zo voelt of je zo denkt, terwijl het voor een jongen soms lijkt alsof je je teveel zorgen maakt om onbenulligheden. Maar zij voelen het niet aan zoals jij het aanvoelt en dan kan een meidengesprek zo deugddoend zijn. Maar zoals het nu lijkt, zal ik er nog even moeten op wachten.

Of voel ik me zo omdat ik mezelf verlies in mijn spontane toegevingen aan de ander? Want doe ik ze niet, dan voel ik me ook niet 100% en vind ik mezelf egoïstisch. Zeggen wat ik wil, blijft toch o zo moeilijk. Het is net als kiezen tussen twee kwaden en wat is dan het minst erge? Toegeven omdat je van de ander houdt, maar zo onbewust frustraties opstapelen of: zeggen wat jij wil, hoe jij het wil maar bang zijn dat je jouw ding teveel opdringt waardoor de relatie onevenwichtig wordt.

Of hoe je gedachten met jezelf op de loop kunnen gaan... :)

.Lara. x

Een heerlijk lied van Stef Bos. 
Mooi in zijn eenvoud, prachtig omschrijven.
Lees en luister zelf...


Ik zie hoe landen zich verscheuren
Ik voel de kanker van cynisme
Ik zie de mensen zonder dromen
Ze vluchten in goedkope luxe
In de ontevreden steden
Jaagt de haat door oude straten
De dreiging komt steeds dichterbij
Maar ik, ik heb een medicijn

Ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever liefste
Elke dag

Wat ik ook wil zeggen
Jij krijgt mijn woorden klein
Was ik maar een dichter
Dan kon ik dichter bij jou zijn
Was ik maar het bloed
Dat door jouw lichaam stroomt
Dan sliep ik in je hart
En ik woonde in jouw hoofd
Want ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik, ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever Liefste
Elke dag

Ik heb je liever Liefste
Elke dag
Ik heb je liever Liefste
Elke dag
Ik heb je liever liefste

De nieuwe werkperiode is opnieuw gestart en hiermee keren we terug naar de routine van voor de vakantie. De aanpassing verloopt al iets vlotter. Ik ben blij om weer aan de slag te kunnen. De vakantie was deugddoend, ik heb genoten van de stilte want die had ik even nodig. De rust om weer even op mijn plooi te komen en voldoende uit te rusten. Maar de stilte had ook een keerzijde: ze gaf me te veel 'denktijd'. Doorheen het jaar heb ik het vrij druk en werk genoeg waar ik me volledig in kan smijten. Maar tijdens een vakantieperiode heb ik de tijd om na te denken, alles te overdenken, stil te staan bij dingen die ik anders, beter had kunnen doen en zo beland ik langzaam opnieuw in die vicieuze gedachtecirkel. Een gedachtecirel die meestal een negatief gevoel achterlaat. Dus: gelukkig, opnieuw werken en tijd om mij op andere en betere dingen te concentreren.

.Lara.

April is altijd een drukke maand wat verjaardagen betreft, waaronder ook de mijne. Die hebben we ondertussen al gehad waardoor ik nu kan wennen aan het nieuwe getal. Ik hoef geen overdadige aandacht op die dag, want tenslotte is het een dag als een ander. Maar een kaartj of een lief berichtj zijn altijd fijn om te krijgen. Zo weet je dat mensen je niet vergeten zijn.

Dit jaar waren er twee grote veranderingen, nieuwigheden: 1. voor het eerst moest ik mijn verjaardag alleen vieren zonder jarige niet-tweelingbroer; 2. ik was niet langer het singlemeisj. Voor het eerst was er een vriendj die samen met mij mijn verjaardag zou vieren. Of toch niet helemaal. Mijn verjaardag viel in de week. Ik zou dus mijn verjaardag pas in het weekend kunnen vieren samen met L. Maar dat deerde mij niet. Per slot van rekening is hij het mooiste geschenk dat ik ooit kon krijgen en dat ver voor ik jarig was.

Op de vooravond van mijn verjaardag brengt hij me naar de trein. 'Morgen is het je verjaardag' (Weet ik) Meer kreeg ik niet te horen. Toen ik op de trein zat dacht ik ietwat teleurgesteld 'Er kon zelfs geen gelukkige verjaardag van af. Maar ach, hij zal morgen wel een smsj sturen'. Het werd een rustig dagje. Wat over en weer gestuur via sms en rond een uur of vier las ik dat hij onderweg was naar zijn wekelijkse training met zijn minispelertjes ter voorbereiding op de komende match van zaterdag. Nog een uurtj later hoorde ik dat er slechts 5 spelertjes waren en de training over 10minuten moest starten. Een magere opkomst dus en ik had met hem te doen. Ondertussen verdiepte ik mij verder in mijn uitermate boeiend boek. Tot plots mijn rust wordt verstoord en mijn moeder met 5 witte rozen bijeengehouden in een prachtig boeket met beertj de woonkamer binnenkomt. Dit werd gebracht. Ik was sprakeloos maar tegelijkertijd probeerde ik een zinnige verklaring te vinden hoe dit boeket tot bij mij was geraakt. Ik had geen bel gehoord en mocht het geleverd zijn op vraag van L. dan zou het een bloemist uit K. zijn en niet uit Z. zoals het etiket mij vertelde. Had hij het mss de dag ervoor al aan mijn moeder gegeven, vergetend dat ik de vorige avond met de trein naar huis was gekeerd en niet met de auto was teruggebracht zoals het meestal wel gebeurd. Amper van mijn verbazing bekomen en nog steeds hard aan het denken hoe dit boeket tot bij mij was geraakt stond de volgende (nog grotere) verrassing voor mijn neus: L! Ik keek verbaasd van de bloemen naar hem en weer terug en langzaam begonnen alle puzzelstukjes in elkaar te vallen. Hij die mij in de waan had gelaten dat hij in B. was - want dat had hij mij nog een halfuur geleden gestuurd - terwijl hij stiekem K. naderde. De mooiste verrassing ooit. Een mooier verjaardagskado had ik mij niet kunnen wensen. De bloemen waren ook super, het andere geschenkj ook, maar zijn aanwezigheid, hem kunnen voelen dicht bij mij op MIJN verjaardag, was het mooiste wat hij me had kunnen geven. Dank je wel :)

.Lara.

De vakantie is ingezet. Na voor het eerst vijf weken dezelfde werkplek te hebben en 'fulltime' te werken kan ik nu genieten van mijn eerste 'verdiende' vakantie, in beide betekenissen van het woord. 

De laatste week was nogal hectisch verlopen. Een week terug kreeg de auto een eigen willetje en besloot temidden van de ochtendspits op het minst ideale punt van B. stil te vallen, net toen ik min of meer voor verkeerslichten stond die je maar via 1 strook voorbij kan rijden (De stilgevallen auto voorbij rijden was dus onmogelijk voor de achterliggende chauffeurs.) Het was tijd voor paniekfase 1: hoe moest ik in godsnaam de auto van dit punt krijgen. Wellicht merkte een voorbijganger mijn paniek op en bood hij aan om mij naar de kant te duwen. Nog voor ik stil stond en had kunnen uitstappen en hem had kunnen bedanken was mijn redder in nood verdwenen. Paniekfase 2: En nu? Het is niet dat ik zoveel ervaring heb met protesterende auto's. Ik zat ver van het thuisfront, moest binnen een half uur beginnen werken en het was na schatting zeker een half uur wandelen vooraleer ik op school zou aankomen (rekende dat ik niet zou verdwalen doorheen de kleine straatjes).

Na mij niet-reglementeer geparkeerd te hebben (want de auto verder duwen op een ringweg waar geen andere parkeermogelijkheden waren, leek mij niet aangeraden zelfs als ik de auto zelf had kunnen duwen, wat niet in één van de mogelijkheden zat) belde ik naar het thuisfront, zo'n 40km verder en naar de school waar ik een half uur later verwacht werd. Dat half uur werd verlengd tot anderhalf uur: de klas aan wie ik als eerste moest lesgeven was (voor mij) onverwacht op uitstap dus had ik wel een marge. Een geluk bij een ongeluk.

De nog nooit gebruikte gevarendriehoek mocht na al die jaren zijn nut bewijzen. Het is trouwens al een avontuur op zich om dat ding uit zijn doosje te krijgen. En toen ging ik maar zwaar beladen op zoek naar de school. Ik weigerde langs de ongezellige drukke weg te wandelen (wat volgens mij een omweg zou zijn) en koos voor de kleine straatjes waarvan ik niet wist waar ze mij zouden leiden. Al snel besefte ik dat je als leerkracht heel wat te versleuren hebt en hoopte ik dat ik niet al te erg zou verdwalen. Ondertussen kreeg ik Lennert aan de lijn die mij verzekerde dat we er wel zouden uitraken en alles opgelost zou raken. Het huilen stond me nader dan het lachen, wat de hele dag zou blijven duren. Na een wandeling van 25minuten kwam ik op school aan en kon ik even bekomen. (Voor een keer niet verdwaald in de grote stad - toegegeven: op een bepaald punt wist ik allesbehalve waar ik was maar ben ik op gevoel blijven wandelen, wat blijkbaar de juiste weg was). Toen ik probeerde om wat verbeteringen in te halen, bleek mijn hand nog zo erg te trillen van het verschot dat ik er maar mee stopte.

Na een dag lesgeven, heel veel tussendoor telefoontjes en een mama die opeens op mijn school verschenen was om de auto op te halen terwijl ze helemaal niet wist waar hij stond, de weg in de stad niet wist en dus het helemaal uitgelegd moest hebben waardoor ik 10minuten te laat aankwam in mijn volgende klas, kwam Lennert mij ophalen. Het lesgeven had mijn gedachten wat verzet, maar de schrik zat er nog goed in. Ik vertrouw Lennert met mijn leven, maar telkens hij moest schakelen of moest vertrekken vanuit stilstand spande mijn hele lichaam samen.

Ondertussen was de auto bij de plaatselijke garagist geraakt, mocht ik de volgende dag met de grote schoonouder/vriend-auto rijden *beangstigend idee* en zou ik wachten tot de auto hersteld was en zijn eigen willetje had opgegeven. Een ervaring rijker, maar in ieder geval geen fijne ervaring.

.Lara. x

De laatste week voor de vakantie. Daarna kan ik trots zeggen dat ik 5 weken aan zonder onderbreking gewerkt heb. Een kleine stap voor gelijk welk ander menselijk wezen, maar voor mij een nieuwe stap. En ik vind hem heel fijn! Ik hou van mijn werk. Ik sta met heel veel plezier voor de klas en ga heel graag werken. Jammer dat het volgende week al vakantie is. Al is de vakantie in die zin welgekomen dat het uitrusten en uitslapen mij goed zal doen. De wekker die ofwel voor 6 ofwel even na 6 afloopt, is niet mijn beste vriend. Dat vroege uur trek ik dan nog eens door in het weekend door gezellig onnodig op het zelfde uur wakker te worden. Heerlijk;-)

Vandaag kreeg ik goed nieuws te horen: ik mag verder aan de slag in dezelfde scholen, zeker tot in mei! Dus na de vakantie ben ik terug op post:-) Na een geslaagde lesdag, kijk ik tevreden terug op mijn dag!

.Lara.

De derde week ingegaan van mijn interim als godsdienstjuf in B. en O. De weken vliegen. Stilaan kom ik in een gezond werkritme met een normale vermoeidheid op het einde van de dag. Waarschijnlijk helpen de korte verplaatsingen van maandag tot woensdag van werk naar tijdelijke verblijfsplaats ook wel. In plaats van een groot uur rijden, kan ik het reduceren tot 20-25minuten. Een heel verschil, vooral na schooltijd. Na een vroege morgen en hele dag lesgeven val ik langzaam stil en gaat mijn concentratie exponentieel naar beneden. Niet goed wanneer je nog meer dan een uur moet rijden op de terugweg. Maar dit is dus verleden tijd. Ik ben niet enkel een weekendlogée meer, maar ook een maandag-dinsdag-en-woensdag-logée;;

Toch voelt het een beetje vreemd.

Blij dat ik op mijn gevoel ben afgegaan toen ik die aanbieding kreeg om in een immersieschool te werken. Ik heb mezelf opnieuw reden gegeven om mijn gevoel te blijven volgen. Heb ik altijd al gedaan en tot nu toe was dat de juiste keuze. Een week terug kreeg ik een kans om voor vijf waken lang als godsdienstjuf les te geven in 2 scholen, samen een pakket van 23u (wetende dat een fulltime 24u is in het onderwijs, de voorbereidingen en andere werk vooraf niet meegeteld natuurlijk). Wat misschien nog beter nieuws is: de scholen bevinden zich in de streek die ik altijd voor ogen hield als de streek van mijn toekomst, de streek waar ik later zal komen wonen én dus ook zal werken. Het is de richting die ik wil.

De eerste week was heel fijn. Veel fijner dan ik had gehoopt. De eerste drie dagen van de week kan je mij terugvinden in een school in B. Een school naar mijn hart. Eén grote familie die als één man achter hun school staan. Als 'onbekende nieuweling' werd ik onmiddellijk opgenomen als één van hen. De sfeer heeft heel wat weg van mijn vroegere middelbare school. Dat is de sfeer die ik opzoek en waarin ik wil werken: een familiale sfeer die oog heeft voor wat leeft bij de leerlingen en hen niet enkel ziet als vaatjes waar kennis ingepropt kan worden. De directeur kent alle leerlingen bij naam en houdt zelfs toezicht in de vroege ochtend. Een kleine school met 9 klassen, een school naar mijn hart! De twee laatste dagen van de week kan ik terecht in een andere school, zelfs in een andere gemeente. Deze veel grotere school heeft ook een goede reputatie, maar is te groot voor mij. De sfeer is ook wat afstandelijker (ook al is iedereen heel vriendelijk!) maar ze hebben het nadeel dat ze moeten concurreren met de school in B. waar ik me meer dan thuis voel. Gelukkig heb ik het dubbel aantal uren in B. Ik heb heel erg veel geluk en ben me daarvan bewust. Het kan niet anders dat er hierboven iemand voor mij zorgt. Soms wil ik geloven dat het mijn gestorven broertje is die een oogj in het zeil houdt. Misschien is hij onze beschermengel voor het hele gezin. Of is het mijn persoonlijke beschermengel die ik al bijna 8 maanden in mijn leven mag kennen?

De tijd verstrijkt en langzaam zie ik alles in zijn plooi vallen, zoals het hoort. Mijn interim is tot de paasvakantie, daarna zien we wel weer wat op ons pad komt.

.Lara.

Na lang nadenken en alle opties te overwegen nam ik hét besluit: ik doe het niet. De afstand in de omgekeerde richting en de Franse taal als extra belasting gaven de doorslag. Op naar een andere uitdaging!

De telefoon gaat over. Ik neem dapper op. 'Hallo' (...) Iemand met een werkaanbieding. Fijn. In een faciliteitengemeente. Een immersieschool. *Slik* Minder fijn. Ik krijg alle informatie, inclusief het telefoonnummer van de directeur. Volgens mijn gulle werkaanbieder is alles nu in kannen en kruiken. 'Mag ik er toch niet even over nadenken?' 'Waarom zou je dat doen?' (Ik gaf je net de perfecte werkaanbieding, jij moét enkel akkoord gaan, hoor ik haar denken. Niet aannemen is niet tot de orde.)

Overrompeld leg ik de telefoon neer. Ouders zijn niet thuis en ik wil het zeker met hen bespreken. Ik kan niet gewoon ja of nee zeggen, ik kan dit nu niet beslissen. Ik heb tijd nodig. Maar heb ik die tijd wel? De directeur wordt waarschijnlijk op dit eigenste moment op de hoogte gebracht dat alles in orde is terwijl ik nergens mee ingestemd heb. Het voelt aan als één van die agressieve verkoopstrucs waarbij je voor je het weet je hebt ingelaten met één of ander duur abonnement of toestel. Denk rustig na. Of probeer dat toch. Eerst de mama bereiken. Tuurlijk, net nu krijgt haar gsm weer kuren en is ze zogezegd onbereikbaar terwijl ik weet dat haar gsm weldegelijk aan ligt. Na de zoveelste poging heb ik haar beet. Ik vertel het hele verhaal en ze weet evenmin wat te doen. Vraag tijd aan de directeur. Goed plan.

Ik neem opnieuw mijn telefoon en draai het nummer. De familienaam heb ik wel nog gehoord, hier in Vlaanderen. De telefoon gaat over en voor ik het weet hoor ik een Franse stem aan de andere kant, weliswaar een vriendelijke Franse stem. Snel ga ik op zoek naar mijn Frans die veel te ver onderaan de bijna-nooit-gebruikte stapel ligt. Terwijl ik de Franse woorden in ijl tempo probeer terug te halen in hun actieve vorm, leg ik de hele situatie uit en vraag hem om meer tijd. Geen enkel probleem. Ik moet het maar in de loop van lundi laten weten. Perfect. Even uitstel van executie. :)

En nu... Nu zijn we zaterdag en ben ik er nog steeds niet helemaal uit wat te doen. Ik kan gaan lesgeven in une échole francophone weliswaar en gelukkig in het Nederlands voor de rest van het schooljaar en misschien zelfs langer. De leerlingen krijgen ongeveer de helft van de uren in het Frans (hun moedertaal); de andere helft in het Nederlands. Ik zou dus voor die andere Nederlandse helft van de uren zorgen in het eerste, tweede en derde leerjaar voor de vakken mathématiques en l'éveil (wiskunde en wereldoriëntatie dus). De school is een halfuur tot drie kwartier rijden. Mocht het een halfuur tot drie kwartier rijden zijn in de richting B. dan zou ik geen moment aarzelen. Maar het is helaas in de tegenovergestelde richting. Ik zie geen toekomst in immersiescholen. Een jaar geleden wel nog, toen wou ik zelf in het franstalig gedeelte van ons land gaan wonen en daar werken, gezien het grote tekort van Nederlandstalige leerkrachten in deze immersiescholen. Maar nu, nu is mijn toekomst veranderd en ligt deze in de richting van B. en daarom wil ik ook hier werk vinden en hier mijn dienstjaren opbouwen zodat ik mij daar over een aantal jaar geen zorgen meer moet in maken.

Mijn Frans is vrij goed indien ik het weer even kan oprakelen, maar dat zal wel vlotten met Franse collega's. Ik sta echter niet stevig genoeg in mijn Franse schoenen om leerlingen van repliek te dienen mochten ze het toch in het Frans proberen om zo de leerkracht uit te testen. Ook vergaderingen zullen in het Frans verlopen en ouders moet je ook in het Frans te woord kunnen staan. Is mijn Frans daar tegenop gewassen?

Een harde noot om te kraken dit weekend. Nog eens goed nadenken, eventueel nog een slapeloze nacht en we komen er wel;-) Ik heb een voorlopige voorkeur maar hou die nog even voor mij. Mezelf kennende kan het heel goed zijn dat ik morgen opsta en mijn besluit veranderd is. Eerst goed nadenken en dan beslissen wat je nu het beste lijkt zodat je achteraf geen spijt moet hebben van je beslissing.

.Lara.

Mijn hele leven word ik al vertroeteld door mijn mama. Als ik iets nodig heb, dan is de mama er; mijn kleren komen op wonderbaarlijke wijze weer op mijn kamer terecht met een frisse geur en keurig opgevouwen; ik krijg heel veel liefde en telkens mijn buik de neiging krijgt tot knorren, staat er een maaltijd voor mijn neus zonder dat ik een winkel of een kookfornuis genaderd ben. Hopeloos verwend dus met als keerzijde van de medaille dat ik nog(!) geen keukenprinses ben. Onlangs heb ik echter ontdekt dat die keukenprinses toch ergens in mij moet ronddwalen. Hiermee wil ik niet zeggen dat mijn keukenresultaten overheerlijk zijn, maar wel dat ik er plezier in heb om iets te koken of te maken dat weldegelijk tot de eetbare categorie behoort. Wat misschien nog wonderbaarlijker is, is dat het niet eens zo heel moeilijk is om iets eetbaars op tafel te zetten. De wonderen zijn duidelijk de wereld nog niet uit!

Vorig weekend ging ik verder op mijn ontdekkingstocht en samen met L. doorzocht ik (chocolade)dessertkookboeken, ondernam een zoektocht doorheen de supermarkt en begon aan drie chocoladegerechtjes: truffels, brownies met pistachenootjes en chocolade-notenfeest. Na een goede drie uur koken hadden we behoorlijke resultaten waar ik als beginner best trots op mag zijn. Benieuwd wat ons volgende kookproject wordt (al zal het wellicht niet dit weekend zijn aangezien ik een voetbalweekend tegemoet ga wat zoveel betekent als zaterdagmorgen voetbal, zaterdagavond voetbal en zondagmorgen voetbal;-) en dat voor een meisje dat vroeger een hekel had aan voetbal:p)

Hieronder vind je het recept van de truffels (die wij weliswaar zonder rum gemaakt hebben). Helemaal niet moeilijk en snel gemaakt! Veel succes!

Ingrediënten

200 g pure chocolade, fijngehakt

60 ml kookroom

30 g roomboter

50 g verkruimelde chocoladecake

2 tl donkere rum

100 g hagelslag

Stuks: 25

Voorbereiding: 20min + bereiding: 2min

Bedek een schaal met aluminiumfolie.

Doe de chocolade in een hittebestendige kom. Meng de room en boter in een kleine pan op laag vuur en roer tot de boter is gesmolten en mengsel net kookt. Schenk de warme room over de chocolade en roer tot hij is gesmolten en het mengsel glad is.

Roer de cakekruimels en rum erdoor. Zet het mengsel 20min in de koelkast en roer het af en toe door, tot het stevig genoeg is om verder te verwerken. Rol flinke theelepels van het mengsel tot balletjes.

Verdeel de hagelslag over een vel bakpapier. Rol de balletjes door de hagelslag en leg ze op de schaal. Zet ze 30 min in de koelkast, of tot ze stevig zijn. Serveer ze eventueel in kleinere papieren cupjes.

Wat een eerste werkweek! Begonnen in het drukke eerste leerjaar en vandaag, donderdag heb ik dit eerste leerjaar ingeruild voor kleutertjes. Een leuke afwisseling, maar mijn keuze voor de lagere school, blijkt steeds meer de goede te zijn. De kleutertjes zijn fijn en het is zeker eens leuk om dit allemaal mee te maken. Maar geef mij toch maar leerlingen die je aan het werk kan zetten en niet overal rondrennen.

Morgen nog één dagj: eerst nog wat kleuterturnen en daarna met het eerste leerjaar carnaval vieren! Wordt zeker en vast een boeiende dag! De vermoeidheid echter weegt serieus door. Maandag was ik niet uitgerust (na eenmalig een laat detectiveprogramma tot op het einde te volgen) en werd er onvoorbereid ingegooid, in het diepe. Ik ben bovengekomen en heb gezwommen , al zal ik blij zijn dat ik morgenavond even kan uitrusten op het droge om er zo na de vakantie er weer volledig tegenaan te gaan. Waar, dat weet ik nog niet. Andere vrienden die met mij afstudeerden krijgen vervangingen in het lager en de aanbiedingen lijken net iets vlotter te komen. Maar dit is omdat het zo moet zijn, denk ik dan. Omdat er in de toekomst iets anders voor mij wegligt.

Vroeger durfde ik ook wel zo eens te denken, om mezelf op te beuren, bang dat ik iets verkeerd deed omdat mij nooit overkwam waar anderen zo gelukkig van leken te zijn. Ik deed niets verkeerd, voor mij lag er wel iets moois in de toekomst, zo mooi dat het wachten waard zou zijn. En toen ontmoette ik Lennert en mijn sprookje begon en blijft verderduren, nu al 7 gelukkige maanden. Zo zal het ook wel lopen met mijn schoolloopbaan. Misschien komt het wel wat traag op gang, maar ik ben zeker dat er iets moois in de toekomst ligt te wachten dat voor mij is weggelegd. Ieder heeft zijn weg en daarom is het onnodig om jaloers te zijn op een ander zijn weg:)

.Lara.

De eerste werkdag is achter de rug! En wat voor één. Een superdrukke klas die het niet echt begrepen heeft op 'luisteren naar de juf'. Zonder enige voorbereiding, zonder aanwezige handleidingen erin gesmeten. Heel erg hectisch, dat onthoud ik van mijn begindag en een ietwat wrang gevoel dat moeilijk uit te leggen valt.

Morgen een nieuwe, betere dag. En hopelijk zijn de sloebers dan al wat meer gewend aan het 'ik-luister-naar-de-juf-idee'.

De proclamatie is achter de rug. Het diploma is het bezit van haar eigenares. De ceremonie maandagavond is gelukkig vrij sober gebleven, het had veel erger gekund en daar ben ik blij om. Ondertussen zijn we een aantal dagen verder: nieuwe sollicitatiebrieven zijn verstuurd, de nodige inschrijvingen zijn voorlopig afgehandeld en nu is het wachten op een telefoontje. 

Mijn schizofrene ik staat enerzijds te trappelen van ongeduld om eraan te beginnen, anderzijds wil ik het langzaam tot mij laten doordringen dat dit het begin is van hopelijk een mooie loopbaan. Vreemd hoe traag dit besef groeit. Ik ben juf... Mijn telefoon beschouw ik voorlopig nog als een tikkende tijdbom die elk moment kan afgaan met het 'verlossende' telefoontj dat ik ergens aan de slag kan. Tot nu toe is hij nog niet ontploft. Misschien morgen? :-)

Mijn status 'student' gaat de allerlaatste uren in. Over exact vier uur ben ik in het bezit van mijn diploma Bachelor Lager Onderwijs. Een mond vol. Eén van de mijlpalen in mijn leven. Een belangrijk moment, dat is het zeker. Maanden-, zelfs jarenlang keek ik met ontzag uit naar deze dag, het moment waarop ik écht juf zou zijn. Een droom die in vervulling gaat, van start kan gaan. Ik ben degene geworden wie ik wou zijn, degene naar wie ik opkeek toen ik zelf in de lagere school zat en dacht: 'Dat wil ik ook! Wacht maar tot ik groot ben!'

En nu ben ik 'groot'. Ik heb hard gewerkt voor dat kleine, belangrijke blaadje. Slaap gelaten, doorgewerkt, proberen te geloven dat ik het kon, ook al deed ik het even niet. Eindelijk van het woord 'stagiair' verlost. Niet langer meer met een gespannen hartj voor de klas staan omdat er ieder moment controle vanuit T. kan komen, niet langer aarzelend naar degene achteraan moeten kijken om te kijken of ze wel goed vindt wat je net zei. Eindelijk kan ik de betekenisvolle zucht slaken 'Ik ben er...'

Ik ben er en toch weer niet. Ik ben er, ja, want ik moet niet langer bewijzen aan anderen dat ik het kan, want IK KAN HET! Mijn stages behoren voorgoed tot het verleden. Nu begint het echte leven, een begin van wat hopelijk een boeiende loopbaan wordt. Ik wil en zal voor een klas staan, heb er zoveel zin in! Daar ben ik echt klaar voor. Maar al die formaliteiten, al die dingen die erbij komen kijken... Dat papierwerk: je inschrijven voor dit, inschrijven voor dat, zorgen dat je met alles in orde bent. Het voelt alsof ik het diepe word ingegooid, zonder te weten of ik ook kan zwemmen. Ik moet nu springen of helemaal niet. Lang geleden, toen ik leerde zwemmen, hebben ze dat letterlijk gedaan en toen kwam ik bijna niet meer boven, heeft de zwemmeester om mij mogen duiken. Ik wil liever geen herhaling. Ik wil boven komen!

Deze avond om mijn diploma. Voor mij hoefde die hele ceremonie niet. Gewoon opsturen had ook gemogen:p Ik vind dit hele gebeuren niet zo speciaal, niet anders dan een ander rapport. Anderen beklemtonen hoe belangrijk dit moment is. Ik kan niet aan het gevoel ontsnappen dat ze blijer en trotser zijn met dit moment dan ikzelf. Ik voel me net als Bella in Twilight. Je laat het gebeuren omdat je weet dat anderen het leuk vinden en dat is voldoende om met hen mee te doen terwijl je het zelf liever in stilte had laten voorbij glijden. Maar... ik ben gelukkig:-)

Kusj

.lara.x

Trots op mezelf, dat ben ik:-) Deze morgen ging ik mijn allereerste sollicitatiebrieven afgeven. Scholen waar ik me vertrouwd voel en stage gelopen heb, dat verliep wel vlot. De derde en laatste school voor de dag, daar zag ik wat tegenop. De schoolsfeer is geen 'lara'-schoolsfeer én ik moest er mezelf 'verkopen' zoals ze het heten. Hoe kan je nu reclame maken voor jezelf? Net alsof je een product bent. Ik zie mijn positieve dingen wel, maar vind dit eerder dingen waar je niet mee moet te koop lopen en in stilte moet van genieten. Stille sterktes waar anderen opeens van verbaasd staan omdat ze eerder niet wisten dat je ze had. Want als je namelijk op voorhand al zegt dat je het goed kan, dan is het gewoon vragen voor een tegenvaller van formaat met volledige afgang tot gevolg. Dat is niet mijn stijl. Maar... ik heb dus op mijn tanden gebeten, zelfs toen ik zag dat de schooldeur op slot was en ik zou moeten aanbellen om in het schoolgebouw te komen - toegegeven, ik had me bijna omgedraaid met de gedachte dat ik wel een ander keertje terug zou komen, maar ik deed het niet. Dapper de trap gevolgd, mezelf voorgesteld (de dame in kwestie herinnerde mij nog uit een andere school) en verteld wat ik te vertellen had. Stelt wellicht niets voor in de ogen van anderen, maar voor mezelf is het een kleine overwinning op mijn weg naar die 'grote' wereld.

.Lara. x

Vorige vrijdag was mijn aller-aller-laatste stagedag allertijden. De dag voordien schreef ik voor het laatst mijn stageagenda in, op de manier zoals ik het altijd doe: zonder nadenken schrijf je de vakken in die je de volgende dag gepland hebt te geven. Pas wanneer ik mijn laatste kruisje in het vakje 'doestage' had geplaatst en opkeek, besefte ik dat dit mijn allerlaatste activiteiten waren als 'stagiaire'. Dat doet wel iets met je... Het geeft een dubbel gevoel. Je kan niet snel genoeg die dag bereiken, maar tegelijkertijd wil je de tijd tegenhouden en nog even genieten van wat je nu hebt: student zijn zonder die echt grote zorgen. Die onbezorgdheid valt opeens weg. (Niet dat je volkomen onbezorgd bent als stagiaire, zeker niet in mijn geval. Het stresskonijn in mij liet van zich horen tijdens iedere stage, vooral als je het gevoel had dat 'ze' (= de controle) konden komen). Maar nu wordt het echt menens: gaan werken..

Wat eerst een ver-van-mijn-bed-show leek, zo'n vier jaar geleden en ver daarvoor, staat nu plots voor mijn neus. Amper de tijd om aan het idee te wennen, begon ik aan het opstellen van mijn sollicitatiebrieven en mijn 'curriculum vitae', een moeilijk woord voor een A4'tje waarin je hele ik wordt blootgelegd, toch op professioneel vlak. Op basis van deze twee blaadjes word je uitgekozen door een meestal onbekende, misschien toekomstige werkgever. Toch griezelig spannend allemaal. Benieuwd hoe dit zal lopen. Vlot of met vallen en opstaan en heel veel kleine interims? Ik hoop stiekem op het eerste, maar wie niet?:-) Ik ben echter nogal het struikeltype, letterlijk en figuurlijk, dus... Maar we zien wel. Positief vooruit kijken, dat is de boodschap.

Tijdens het schrijven van mijn sollicitatiepapieren had ik één grote bedenking: naar welke scholen moest ik dit allemaal sturen? Als ik van plan ben Lennert te volgen richting B. dan heeft het weinig zin dat ik mij hier in K. helemaal inburger en anciënniteit opbouw... Maar solliciteren op een plaats 40km verder dan de woonplaats heeft ook weinig zin, want indien een school een korte vervanging nodig heeft, zullen ze mensen die dichtbij wonen logischerwijs voornemen. Uiteindelijk besloot ik toch maar, weliswaar beperkt, in K. rond te kijken en volgend schooljaar zien we dan wel weer. Ondertussen heb ik 6 maanden extra ervaring en is dat mooi meegenomen.

Nu maandag volgt de proclamatie. Hopelijk. Want officieel weet ik nog van niets. Maar na de laatste goeie stage, een vervolg op de vorige, zie ik het rooskleurig in. Mij nu nog tegenhouden zou een grote vergissing zijn, want zoals ik het in mijn sollicitatiebrief zei: Ik ben er meer dan ooit klaar voor om voor een klas te staan. Here I come!

Een heerlijk mooi hartverwarmend 2010 gewenst aan iedereen! Ik hoop dat iedereen een even geslaagde avond had als ik. Het was als het perfecte scenario dat je als klein meisj in je hoofd hebt maar waarvan je weet dat het nooit werkelijkheid wordt en net daarom blijft het in je hoofd spoken zonder dat je ontgoocheld raakt: zoiets is te hoog gegrepen voor 'real life'. Het zou zo uit een sprookjesboek kunnen komen.

En dan blijkt opeens dat alles werkelijkheid wordt... Muziek, geschenkjes (veel te veel aangezien ik niets nodig had), zelfgemaakte hapjes, heerlijke kerstsfeer... Hoe gelukkig ik ook ben, hoe perfect alles loopt, toch slaag ik erin om boos te zijn op mezelf. Waarom? Dat moet ik nog uitzoeken.

Maar om goed te eindigen: maak er een schitterend jaar van, grijp elke kans en weet dat er voor iedereen een portie geluk op je weg ligt.

Liefs,

.Lara.

Stilaan naderen we het einde van het jaar. De kerstsfeer hangt al over de stad. Ik hou van die sfeer: lichtjes in de straten, kerstmuziek die helemaal tot zijn recht komt, overal kerstversiering en die gezellige koude die je bijna onmiddellijk vergeet als je een warm huis binnengaat.

Het jaar is bijna om. Dan kijk je even achterom om te kijken wat het afgelopen jaar je bracht: blije herinneringen die de wat minder leuke herinneringen inbufferen. Je lach, je traan toonden hoe je je voelde. Mijn 2009 was een jaar van uitersten. Het begon bij Liam, wat een mooie start was van het nieuwe jaar, maar al snel daalde de happylijn en werd het de nachtmerrie die ik nooit meer had willen meemaken. Toch ben ik trots op mijn eigen doorzettingsvermogen: ik zou mij niet opnieuw laten kraken, zoveel gunde ik hem niet. Ik was sterker en ik had alles om gelukkig te zijn, ook zonder hem. Op mijn eentje zou het me lukken. Dat zou ik aan iedereen bewijzen en wellicht nog het meest aan mezelf. Ik zou slagen in mijn studies en mijn leven leven zoals ik het wou, zonder dat iemand te dicht kwam. Ik kon het alleen en zou wel zien wat het leven me bracht. Ik zag mezelf zelfs al wegtrekken uit mijn eigen stad en vertrekken naar het franstalige deel van ons land om daar les te geven (weliswaar in het Nederlands).

Nooit gedacht dat wat het leven me zou brengen, mijn leven zo zou veranderen en dat op zo'n korte tijd. Het idee om alles op mijn eentje te doen vervaagde snel, deels omdat het niet-alleen beter lukt om dingen aan te pakken, deels ook omdat het beter voelt om niet 'ik' te zijn, maar 'wij'. Ik ben ervan overtuigd dat dit allemaal in een 'groter plan' hoort, alsof het op voorhand was vastgelegd, je lot. En ik ben er nog altijd heel erg blij om. Alle niet-fijne dingen die tot dan toe gebeurd waren, hoorden erbij, waren het waard en verdwijnen als sneeuw voor de zon tot een vage herinnering. Iedere dag wordt het verhaal mooier en mooier. En toch... toch denk ik heel af en toe: heeft het lot zich niet vergist van meisje? Want dit lijkt soms allemaal iets te mooi om waar te zijn. Verdien ik het wel om zo gelukkig te zijn?

.Lara. x

Vorige week heb ik een zeer leuke, toch vermoeiende week gehad: een weekj zeeklassen in Koksijde! Een kleine groep van vijftien leerlingen zorgde ervoor dat ik nu op een mooie week kan terugkijken. Samen fietsen in de polders richting Veurne (wat trouwens een heel leuk, klein stadj is!), zeepieren vangen in het zand door putjes te graven en andere waterdiertjes in ijskoud water (heel leuk voor als je even het gevoel in je voeten kwijt wil zijn;-)), strandspelletjes onder mijn deskundige leiding (kuchkuch), een dagj Oostende met de kusttram en zo Raverszijde, de Amandine en de vistrap bezoeken waar we mochten proeven van heerlijke verse garnalen, abdijmuseum Ten Duinen waar je de oude resten van de Cisterziënzerabdij nog kan bewonderen... Niet alleen die activiteiten maakt het zo vermoeiend, maar ook de avonden waar er werd nagepraat met de leerkrachten. Om twee uur in je bed zitten en er om zeven uur weer uit moeten en dat na een heel vermoeiende, eerste dag is niet onmiddellijk het slimste wat je kan doen. Ik had heel erg tegen deze week opgezien, vooral omdat ik de zeeklassen moest voorzien van spelletjes terwijl ik eigenlijk niet echt spelletjes-aangelegd ben en niet graag spelletjes speel (ook nooit in een jeugdbeweging gezeten omwille van dezelfde reden). Ik heb me een hele week geamuseerd, wat onwennig in het begin, maar echt loskomen deed ik pas de woensdagnamiddag na de strandspelletjesactiviteit waar maar liefst vijf leerkrachten op mijn vingers stonden te kijken samen met de directeur. Maar blijkbaar heb ik meer aanleg om spelletjes in elkaar te steken dan ik had gedacht want het viel reuze mee:) Dus dankjewel voor de fijne zeeklassen:)

Na de zeeklassen wachtte er mij opnieuw een mooi weekend. Doodvermoeid aangekomen bij Lennert waar mij een warm bedj te wachten stond met een hoofdkussen waarop rozenblaadjes in hartvorm lagen met daarin een roos; kaarsjes; romantische muziek... Mooier dan in de film, veel mooier. Een mooiere afsluit van een zware week zeeklassen en een mooier begin van een weekend kan ik me niet voorstellen. En toch had ik een raar gevoel. Het is mijn vierde jaar waarin ik les geef en op stage ga, maar het is voor het eerst dat ik niet in mijn eentj op adem kom na zo'n stage. Vroeger genoot ik een weekend lang van de rust en de tijd voor mezelf en kon ik er mij best in vinden. Vanaf nu beleef ik mijn weekends samen met Lennert, dus ook de weekends na een inspannende stage. Lennert is constant om me heen en dat is leuk. Maar na drie jaar alleen tot rust komen, moet ik er nu blijkbaar aan wennen dat ik er niet meer alleen voor sta. Meeste mensen genieten gewoon van het gezelschap en het niet meer alleen zijn. Ik heb blijkbaar meer tijd nodig, zoals met alles eigenlijk:) De wandeling die ik maakte tijdens de voetbalwedstrijd van de kleintjes die Lennert traint heeft me meer dan deugd gedaan. Door de vermoeidheid en stress van de afgelopen week voelde ik dat ik steeds prikkelbaarder werd. Wie het slachtoffer zou worden kan je wel raden. Wou ik vermijden. Een mooie, rustige wandeling zorgde ervoor dat het donderwolkj dat vertrok, terugkwam als een zonnetj. En geef toe, zonnetjes zijn toch nog altijd leuker dan donderwolkjes;-)

Ieder weekend lijkt eventjes hemel op aarde. Wakker worden naast degene waarmee je oud wil worden, zijn warmte naast je voelen, even blijven liggen en genieten van zijn aanwezigheid, denkend dat dit slechts het voorsmaakje is van wat komen zal in de toekomst. Samen aan je dag beginnen en weten dat er een heel weekend, twee volledige dagen, op je liggen te wachten om samen doorgebracht te worden. Ook al heeft L. iedere zaterdag- en zondagvoormiddag zijn activiteiten waar ik graag mee naartoe ga en waar ik enkel kan toekijken, ik zou ze niet willen missen:) Gewoon kijken en observeren wat hij doet, hoe hij loopt en achter een bal aanloopt en zien hoe hij zich amuseert... Het maakt mij gelukkig:) Een geluk dat hopelijk mijn leven lang blijft duren.

.Lara.

Ouders hebben een grote invloed op het gedrag van hun kinderen, of zouden dat toch moeten hebben. De laatste tendens bekijkend, lijkt het er meer op dat ouders steeds minder te zeggen hebben over hun kinderen en ze, de gemakkelijkste oplossing zoekend, hun kinderen laten begaan. Daarna komen ze op school terecht en wordt het probleem doorgeschoven naar de leerkrachten die heel snel merken dan kinderen geen 'neen' meer aanvaarden. Ik spreek uit ondervinding tijdens gelopen stages.

Ik daarentegen ben nog met strenge hand opgevoed: zo en niet anders en probeer er geen millimeter van af te weiken of je zal het geweten hebben. Het was niet altijd even leuk om te doorstaan, maar het heeft zijn voordelen. Ik werd van kindsaf met een bepaalde attitude opgevoed die ik als normaal zag en die attitude zit er nog altijd ingebakken. Respect hebben voor anderen, beleefdheid en gezag aanvaarden zonder telkens alles in vraag te moeten stellen. Heeft bij mij wel het nadeel dat ik te weinig voor een eigen mening opkom, maar dat zal ook wel met je persoonlijkheid te maken hebben en niet enkel met je opvoeding. Ik merk wel dat leeftijdsgenoten meer moeite hebben om onder gezag te werken en de voor mij evidente beleefdheid een struikelblok vinden. Dank u mammie en pappie.

Maar blijf ik dat zeggen? Blijf ik die invloed met een even grote dankbaarheid aannemen? Mijn eigen vraag beantwoordend is dat 'neen'. Stilaan wil je op eigen benen staan, eigen verantwoordelijkheden en eigen beslissingen. Wanneer de invloed van ouders echter zo groot is dat zij met een simpele opmerking of bedenking je enthousiasme kunnen temperen en je jouw plannen aan de kant wil schuiven omwille van hen, dan ben je hen plots minder dankbaar. Waar stopt de invloed van ouders? Moeten ze ooit beseffen om hun kinderen meer hun gang te laten gaan en weten ze welke invloed ze uitoefenen op hen?

Maar uiteindelijk... blijf ik hen toch dankbaar.

Twee heerlijke maanden achter de rug en nog altijd even gelukkig, wellicht nog gelukkiger. Alles is veel mooier dan ik me ooit had voorgesteld en de droom was al zo mooi geweest. De reden ontmoeten waarom je bestaat, is het mooiste wat kan gebeuren. Weten dat het juist is en nooit meer over zal gaan, vult je met warmte.

Toch voer ik diep vanbinnen een eigen strijd. Een strijd die ik al m'n levenlang ken en waarmee ik nu korte metten mee wil maken. Een niet terug te vinden zelfvertrouwen verstopt zich al eenentwintig jaar en komt slechts zelden naar de oppervlakte. Een zelfvertrouwen dat iedereen hard nodig heeft om stevig in het leven te staan en niet om te vallen bij ieder klein zuchtje wind dat waait. Iedereen lijkt vertrouwen te hebben in mij, maar zelf heb ik dat niet. Te perfectionnistisch, te hoge eisen stellen aan jezelf die niet haalbaar zijn om in te lossen zorgen ervoor dat je eigen zelfvertrouwen onderuit wordt gehaald door de kleinste hindernissen eerst. Lara wil en zal dit stoppen. Een lara met zelfvertrouwen en een blijvende glimlach zal er staan. Dat is een belofte aan mezelf:)

Samen met L. heb ik spullen van Liam opgeborgen. Nadat Liam eind maart verdween, ben ik erin geslaagd om hoofdj omhoog te houden en verleden verleden te laten. Ik zou me niet nog es laten doen. Iemand die je twee maal in amper één jaar tijd je in de steek laat, kan geen vriend zijn. We hebben heel mooie momenten beleefd, maar niet alles kent een even mooi einde. Voor mij hoeft er geen vervolg meer. Objectief bekeken komt Liam enkel terug als hij mij nodig heeft. Alleen... mijn objectiviteit laat me nog wat in de steek. Zelfs nu nog verdedig ik hem.

Vorig weekend was één van de sporadische keren dat hij nog iets van zich liet horen. Bracht me wat van mijn stuk. Hij vroeg om af te spreken. Heb ik in toegestemd. Ik wil het voor mezelf kunnen afsluiten, want tot nu blijf ik wachten op een bericht van hem. Nadat ik terugstuurde wanneer zou passen (en wanneer L. er was om mij op te vangen nadien), liet hij niets meer van zich horen. Telkens ik een bericht kreeg, verwachtte ik zijn nummer te zien. Donderdag heb ik de eerste stap gezet tot loslaten. Via sms - niet het ideale middel, maar wel het enige middel waarop ik hem kan bereiken - liet ik hem weten dat het voor mij niet meer hoefde. Ik ben gelukkig nu, zelfs zonder hem. En eerlijk gezegd... ben ik nog gelukkiger wanneer hij me gewoon met rust laat. Opeens kon hij wel onmiddellijk terug sturen. Een bericht waarin hij enkel mij een schuldgevoel kon aanpraten, alsof ik het was die telkens van de aardbodem verdween en geen enkele moeite gedaan heb om contact te houden, alsof ik degene was die bijna nooit terugstuurde. Volgens zijn antwoord had hij weldegelijk teruggestuurd. Ik weet niet of ik hem moet geloven. Ik blijf het vreemd vinden dat ik enkel berichten van hem niet ontvang en hij op andere momenten, wanneer een bericht hem niet aanstaat, onmiddellijk kan terugsturen. Het kan natuurlijk wel, maar toch... Ik heb mijn twijfels.

Donderdagavond was moeilijk, heel moeilijk. Blij dat L. er was. Vrijdag ben ik samen begonnen het gerief van Liam bij elkaar te zoeken. Alleen ging het mij niet gelukt zijn. Alles is verzameld. Wat ik er verder mee doe, staat nog niet vast. Ik kom er wel uit. Zal even duren. Eén ding is zeker: hij komt niet tussen L. en mij. Ik wou dat L. dit niet had moeten meemaken. Door te lang gewoon sterk te willen zijn, krijg ik het nu dubbel terug vrees ik. Misschien had ik toch beter alles naar boven laten komen in plaats van de sterke meid uit te hangen. Uiteindelijk haalt het je toch in.

.Lara.